Wie ben ik?
Leer wat meer over mij & mijn interesses.
Mijn voornaam is Yağmur. Dat betekent 'regen en hoop'. Mijn voornaam vindt zijn oorsprong in het Turks. Mijn achternaam is Salvarlioğlu'. ' Oğlu betekent in het Turks zoon van en Salvar is een culturele broek dat vaak wordt gedragen door oude mensen. Mijn achternaam vindt zich in het Turks. Mijn voornaam past wel bij mij omdat ik vroeger als kind blijkbaar vaak huilden en omdat het een vrouwelijke naam is. Mijn thuistaal is Turks en mijn land van herkomst is Turkije.
Mijn beide ouders waren geboren en opgevoed in Turkije en in 1989 zijn ze verhuisd naar België. Zelf ben ik geboren In Antwerpen, aangezien mijn ouders afkomstig zijn van Turkije gaan we om de jaar mijn familie daar bezoeken. Vaak ga ik met mijn nichten naar pretparken en besteden we uren aan de zee. Zelf vind ik het niet zo fijn om te zwemmen in de zee en ga ik liever schelpen zoeken.
Mijn culturele autobiografie
Films
Vroeger gingen we niet zo vaak op vakantie en het enige wat ik kon doen om mij niet te vervelen was TV kijken. Ik keek vroeger vaak anime ( Japanse cartoon), Avatar The Last Airbender en ik vond het ook leuk om op Nickelodeon Spongebobe te kijken. Doordat ik vroeger zovaak naar kindershows keek, begon mijn fantasiewereld steeds maar te vergroten. Voor dat ik in slaapviel, maakte ik verhalen met wat ik zou doen als ik in een show speelde.
Reizen
Mijn moeder vertelde me dat ik altijd niewsgierig was om met het vliegtuig te gaan. Ik ben al in veel landen geweest, maar zelf vond ik Avşa ( een eiland in Turkije) één van de mooiste plekken waar ik ooit ben geweest. De zee was zo proper en ik herinner me nog dat ik elke keer blij werd om wakker te worden met vogels die fluiten en de geur van het ontbijt. IK zou graag nog China, Spanje en Japan willen bezoeken.
Literatuur
Mijn beide ouders waren geboren en opgevoed in Turkije en in 1989 zijn ze verhuisd naar België. In 2007 was ik geboren. Aangezien mijn ouders enkel Turks konden spreken, was dit ook het enige taal dat ik kon spreken tot mijn vierde levensjaar. Ik herinner me nog dat ik Turks sprak tegen mijn leerkrachten waardoor ik helemaal geen gesprek kon houden met de juffen. In het tweede kleuterklas adviseerden de leerkrachten dat ik bijles moest krijgen voor Nederlands. De lessen gingen heel vlot en hoe meer woorden ik leerde, hoe leuker het werd om méér bij te leren. Nadat ik de basiswoorden onder de knie had, kon ik eindelijk starten met het lezen van boeken. Ik werd direct meegesleurd in de fantasiewereld en ik kon maar niet ophouden met lezen. Dit heeft inderdaad een groot effect gehad op mijn leesvaardigheid en begrijpend lezen.
Kunst
Vroeger ging ik altijd met mijn ouders naar musea. Ik vond het vaak zeer interessant, maar wat direct mijn aandacht trok is de kunst van de Renaissance. Zelf probeerde ik ook om te schilderen, maar daar was ik niet zo goed in. Ik herinner me mijn eerste Theater nog goed. Het was in Turkije, ze vertelde de verhaal van iemand belangrijk. Op het einde mochten alle kinderen het podium op om te zingen. Ik en mijn broertje gingen en na paar liedjes te hebben gezongen, ging ik terug op mijn plaats zitten. Mijn broertje bleef als enige op het podium. De regisseur stelde hem vragen en hij antwoorde telkens in het Turks dat hij van niks wist en dat hij hier voor vakantie is
Zang/dans
Toen ik ongeveer 8 jaar was, begon ik meer te luisteren naar de radio en Youtube en kon ik 's avonds niet eens slapen voordat ik naar muziek geluisterd had. Op een dag zag ik op TV een zangeres optreden met haar liedjes en ik was meteen geobsedeerd. De zanger waarover ik het heb heet 'Ichiko Aoba' en ik kon wel uren lang naar haar muziek luisteren. Ze trok direct mijn aandacht en haar pianospelen waren buitengewoon goed en ik dacht dan bij mezelf: Wat nou als IK zou goed piano kon spelen? Ja, ik heb me inderdaad ingeschreven aan de Academie om opleiding te krijgen voor muziek. Het eerste jaar was pure theorie en we leerden hoe we de noten en akkoorden moesten lezen. In het tweede jaar begon pas het plezier: ik kon eindelijk beginnen aan mijn pianolessen! Elk muziekstuk werd leuker en uitdagender en voordat ik het doorhad mocht ik al concerten geven. Ik weet nog dat ik te laat was bij mijn eerste repetitie omdat ik de uur uit het oog had verloren, maar dat was niet zo erg want het concertje was goed afgelopen. Ik ben ondertussen al 4 jaar gestopt met piano spelen, omdat het vooral moeilijk was om het te combineren met school.